Να μια φράση που ακούω συχνά. Νομίζω πως οι περισσότεροι θεωρούν ότι η ποδηλασία στην πόλη είναι μια πράξη ηρωισμού (που σαφέστατα εμπεριέχει και μεγάλες δόσεις ρομαντισμού - στην καλύτερη περίπτωση - ή βλακείας - στη συνηθέστερη).
Οι λόγοι αυτής της αντιμετώπισης είναι αρκετοί, και όχι πάντα αβάσιμοι. Ο κυριότερος όμως είναι ένας:
“Μα είναι επικίνδυνο!”: Ναι, σαφώς και είναι επικίνδυνο. Οποιαδήποτε μετακίνηση στην πόλη ενέχει κίνδυνο. Πιστεύω όμως ότι ο κίνδυνος είναι ανάλογος του πόσο γρήγορο και πόσο ευάλωτο είναι το μέσο μεταφοράς. Από αυτήν την άποψη, δε θεωρώ ότι η οδήγηση με ποδήλατο είναι πιο επικίνδυνη από την οδήγηση με αυτοκίνητο, ενώ σίγουρα είναι ασφαλέστερη από τη μετακίνηση με μοτοσυκλέτα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι το ποδήλατο δεν είναι ούτε αυτοκίνητο ούτε μοτοσυκλέτα και δεν πρέπει να οδηγείται όπως αυτά. Είναι ένα ιδιαίτερο, πιο αργό αλλά πιο ευέλικτο μέσο, που επιτρέπει στον οδηγό του να έχει καλύτερη επαφή με το περιβάλλον. Με απλά λόγια, ο ποδηλάτης μπορεί να βλέπει και να ακούει τι συμβαίνει γύρω του. Δεν πηγαίνει γρήγορα, οπότε συνήθως έχει χρονικά περιθώρια αντίδρασης σε αναπάντεχες καταστάσεις. Ένας προσεκτικός ποδηλάτης μπορεί να είναι ασφαλής… όσο ασφαλής εν τέλει μπορεί να είναι κάποιος που κινείται σε πόλεις που συμβαίνουν πράγματα όπως αυτό ή αυτό.
