Ποδηλατώντας στην πόλη

Όπως είχα γράψει και παλιότερα, είχα δανειστεί ένα παλιό ποδήλατο Puch από ένα φίλο, με σκοπό να το χρησιμοποιήσω για τις πρώτες βόλτες της κόρης μου (20 μηνών), προσαρμόζοντας ένα μπροστινό παιδικό καθισματάκι.

Το ποδήλατο, ένα ταλαιπωρημένο τριτάχυτο κουρσάκι άνω των 25 ετών, χρειαζόταν φυσικά εκτενές service και μερικές αλλαγές για να ανταποκριθεί στα νέα του καθήκοντα.

Οι εργασίες που έγιναν συνοψίζονται στα:
- Αλλαγή τιμονιού και λαιμού
- Αλλαγή χειριστηρίων φρένων και ταχυτήτων
- Αλλαγή της 3πλης πίσω κασέτας με 5απλή
- Αλλαγή αλυσίδας
- Ακτινολόγηση, συρματόσχοινα και λοιπές εργασίες service
- Αλλαγή σέλας με τη σέλα του Boardwalk που είχα αλλάξει με την Brooks
- Λαβές τιμονιού
- Quick-release κολλάρο για τη σέλα
- Τρίψιμο των σκουριασμένων τμημάτων και επιμελές καθάρισμα
- Ένα τσαντάκι σέλας και φώτα μπρος - πίσω

Το μόνο κομμάτι που θα έπρεπε να αλλάξει αλλά ήταν δύσκολο να αφαιρεθεί λόγω της φθοράς του ήταν τα πετάλια, που είναι κομματάκι ξεχαρβαλωμένα, αλλά και έτσι το ποδήλατο είναι πλέον μια χαρά για τη χρήση που το θέλω. Οι ταχύτητες μερικές φορές αλλάζουν με ζόρι αλλά ας μην έχουμε και μεγάλες απαιτήσεις.

Ιδού πώς έγινε το ποδήλατο μετά από το lifting:

Καλό και άγιο το Boardwalk, έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αξιόπιστο, αλλά τα πετάλια που φοράει είναι κάκιστα. Για δεύτερη φορά μου χαλάει πετάλι (συμπτωματικά, πάλι το αριστερό). Υποθέτω ότι μερικές φορές είμαι απρόσεκτος όταν διπλώνω το ποδήλατο και τα πετάλια, με αποτέλεσμα το διπλωμένο πετάλι να φέρει μέρος του βάρος όλου του ποδηλάτου όταν το στηρίζω (κανονικά, όταν το ποδήλατο είναι διπλωμένο, στηρίζεται στις ρόδες και το παλουκόσελο), αλλά δεν είναι αυτό σοβαρή δικαιολογία.Τα πλαστικά πετάλια με τα οποίο έρχεται το Boardwalk είναι κακά. Προφανώς έχει τους λόγους της η Dahon που σε ακριβότερα μοντέλα χρησιμοποιεί άλλα πετάλια, και μάλλον ήρθε η ώρα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Δυστυχώς βέβαια στα αναδιπλούμενα πετάλια οι επιλογές δεν είναι πάρα πολλές, αλλά όλο και κάτι καλύτερο θα υπάρχει.

Είχα γράψει εδώ και καιρό ότι έψαχνα ένα μπροστινό βρεφικό καθισματάκι ποδηλάτου. Τελικά κατάφερα να βρω στο Acropolis Bikes ένα τέτοια κάθισμα. Δε με έχει πείσει για την υψηλή ποιότητα κατασκευής του, αλλά τουλάχιστον ο σκελετός του είναι στιβαρός και το σύστημα στήριξης στο ποδήλατο δείχνει επαρκές. Δυστυχώς όμως, όταν πήγα να το τοποθετήσω στο Ideal Crosser της γυναίκας μου, διαπίστωσα ότι η διάμετρος του σωλήνα του σκελετού ήταν μεγαλύτερη από αυτή που όριζαν οι προδιαγραφές του καθίσματος, ενώ ταυτόχρονα ο σωλήνας δεν ήταν κυλινδρικός αλλά ελαφρώς τριγωνικός.

Ο υπεύθυνος του Acropolis Bikes μου είπε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και μπορώ χρησιμοποιώντας μεγαλύτερες βίδες να “πιάσω” τη βάση στο σκελετό. Εννοείται πως δεν το έκανα - δεν κάνουμε τους μαστροχαλαστές σε τέτοια πράγματα. Παιδί θα βάλουμε στο κάθισμα, όχι crash test dummy.

Έτσι προχώρησα στο plan B: Δανείστηκα ένα ταλαιπωρημένο ποδήλατο Puch Sprint. Η εύηχος Puch είναι μια γνωστή αυστριακή εταιρία κατασκευής ποδηλάτων και το Sprint ήταν ένα από τα βασικά της μοντέλα. Το ποδήλατο πρέπει να ήταν τουλάχιστον 25 ετών. Είχε τιμόνι κούρσας, ένα δίσκο μπροστά και τριπλή κασέτα πίσω, μοχλό ταχυτήτων στον κάτω σωλήνα του σκελετού (εννοείται ότι το ντεραγιέ Simplex είχε προ πολλού παραδώσει το πνεύμα), ένα χαριτωμένο μεταλλικό προστατευτικό αλυσίδας… και γενικώς ήταν σε άθλια κατάσταση. Είχε όμως τη σωστή διάμετρο σωλήνα σκελετού! :)

Γρήγορα εγκατέλειψα τη σκέψη να παίξω το Pimp your ride και αποφάσισα να αναθέσω την αναστήλωση στον Αλτιπαρμάκη.

Stay tuned για τη συνέχεια.

Πραγματική ανάγκη για βελτίωση; Ουσιαστική επιθυμία για “προσωποποίηση”; Απλός, αθώος και ανόθευτος καταναλωτισμός; Δεν ξέρω σε τι απ’ αυτά οφείλεται, αλλά πάντως έχω ψωνίσει αρκετά καλούδια για το ποδήλατό μου από τότε που το αγόρασα, 15 μήνες πριν.

Ένα από αυτά - κατά πάσα πιθανότητα το πιο μη ουσιώδες, και για αυτό ιδαίτερα ευχάριστο :) - ήταν και η σέλα Brooks Flyer Special. Μάλλον με έπεισε ο Sheldon Brown και όσα γράφει για τις δερμάτινες σέλες της βρεταννικής εταιρίας. Κοντολογής η γενική ιδέα είναι ότι μια καλή δερμάτινη σέλα μπορεί να έχει πολλά μειονεκτήματα (βάρος, τιμή, ανάγκη περιποίησης), αλλά έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: είναι ό,τι πιο άνετο για τον ποδηλάτη. Πράγματι, εξαιρουμένης της πρώτης περιόδου που η σέλα είναι σκληρή (μετά μαλακώνει, προσαρμοζόμενη στον ευαίσθητο πίσω κόσμο του ποδηλάτη…) η Brooks αυτή έχει αποδειχθεί πάρα πολύ άνετη. Το συγκεκριμένο μοντέλο έχει και ελατήρια για την απόσβεση των κραδασμών, πράγμα που επέλεξα αφού το ποδήλατό μου δεν έχει ανάρτηση. Το δέρμα και τα ελατήρια της δίνουν μια ιδιαίτερα ρετρό εμφάνιση, που προσωπικά βρίσκω πολύ όμορφη (μια συνάδελφος αντίθετα έκανε συνειρμούς με S&M, πράγμα που με εξέπληξε - προφανώς ξέρω λίγα για αυτήν…).

Ιδού η Brooks κατά την πρώτη γνωριμία μας: