Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ λιγότερο το ποδήλατο, ιδίως για άσκηση. Έχω πολλά χρόνια να κάνω brevet και οι περισσότερες διαδρομές μου είναι απλά αστικές. Τις προάλλες, πήγαν για μια λίγο μακρύτερη βόλτα, της τάξης των 50 χλμ, με το Domane. Ε, όσο και να μου αρέσει το Brompton και όσο κι αν απολαμβάνω τις βολτούλες, το στυλ και την πρακτικότητα, είναι άλλο πράγμα η κούρσα. Ήταν σαν να είσαι αθλητής του ακοντισμού, που προπονείται χρησιμοποιώντας πιο βαρύ ακόντιο, και όταν έρθει η ώρα του αγώνα, το κανονικό ακόντιο του φαίνεται πούπουλο. Κάπως έτσι ένιωσα με το Domane, που δεν είναι και κανένα ιδιαίτερα ελαφρύ κουρσάκι. Η αίσθηση του πώς κινείται, πως μειώνει τις αποστάσεις και πώς κυλάει στην άσφαλτο ήταν κάτι που είχα ξεχάσει.
Για να δούμε αν θα υπάρχει παραπάνω χρόνος για να μπουν περισσότερες “μεγάλες” διαδρομές στο πρόγραμμα…
